menu Who is Alice
Share

Waar je mee omgaat, daar word je mee besmet. Paul Smit en Guido Weijers zijn er het ultieme bewijs van. Het zijn vrienden en sparringpartners die elkaar scherp houden. Cabaretier Guido leerde Paul hoe je een grap maakt. En filosoof Paul gooide eens het onderwerp non-dualiteit bij Guido over de schutting. Who is Alice is er een gevolg van. Of zoals Paul het luchtig verwoordt: “Zet een stel idioten bij elkaar en er ontstaat iets.”

Hun uitvalsbasis is een hotel in het centrum van Helmond. Op het moment van ons interview staan er veertien draaidagen op de teller en nog twee op de agenda. Met het einde van de filmdrukte in zicht ploffen Paul en Guido voldaan neer. Hun lichaamshouding verraadt sluipende vermoeidheid, toch zijn ze scherp. Mijn eerste vragen aan twee mensen die ik tot dat moment amper ken, worden gepareerd met humor en zelfspot. Het ijs is gebroken.

Paul en Guido tijdens de 'award-avond' in theater De Lievekamp (Oss)

Paul en Guido tijdens de ‘award-avond’ in theater De Lievekamp (Oss)

Grappenmakers
Het verhaal van de hele cast en crew achter Who is Alice die elkaar onderling perfect aanvullen, staat symbool voor het verhaal van Paul en Guido. Ze hebben veel met elkaar gemeen: allebei zijn het grappenmakers, prima in staat om een publiek te vermaken en geïnteresseerd in de (on)zin van het leven. Dat ze samen onderdeel van deze speelfilm zijn, is geen verrassing. Het script van Who is Alice is een blauwdruk van hun gevoel voor humor en levenswijsheid.

“Na Alles over niets, de vorige film over non-dualiteit, moest ik er eigenlijk niet aan denken om zo’n grote productie weer te doen”, vertelt Paul. “Tijdens een etentje met Arjan Bakker, inmiddels co-producer, zei hij dat als ik weer filmplannen had, dat hij graag wilde helpen. Toen ging het balletje rollen.” In zijn hoofd borrelden nieuwe ideeën, die na een Skype-sessie met regisseurs Ismaël Lotz en Robert van den Broek concreet werden. Een internationale speelfilm werd in de steigers gezet.

Who is Alice: lachen en hard werken

Who is Alice: lachen en hard werken

Echt beledigd
Guido kwam er per toeval achter dat zijn vriend met iets nieuws bezig was. “Ik zou echt beledigd zijn als Paul me er niet bij betrok en dat heb ik hem ook goed duidelijk gemaakt”, klinkt het met een knipoog. Paul: “Ik heb hem het script voorgelegd en we kwamen al snel tot dezelfde conclusie…” Een paar tellen is het stil, waarna Guido de zin afmaakt: “…dat het verhaal in de basis goed was, maar dat het nog wel wat fine-tuning kon gebruiken. En meer grappen.” Paul grinnikt.

Zo gezegd, zo gedaan. Toch is Guido stellig: het idee voor deze film en het script zijn bovenal de verdiensten van Paul. “Omdat we dezelfde humor hebben, is het een verademing om met Paul te schrijven. Hij is een alleskunner, ontzettend gedisciplineerd en een goed klankbord voor dat chaotische brein van mij.” Paul knikt en vult aan: “In het creatieve proces van schrijven moet er vaart zijn, anders loop ik vast. Ik kan met niemand zó in flow schrijven als met Guido.”

Vakmensen pur sang
Guido, in Nederland al jaren een bekende cabaretier, spreekt het niet tegen. Paul heeft aan verschillende voorstellingen en oudejaarsconferences van Guido meegeschreven. Die ervaring is handig gebleken voor de productie van Who is Alice, maar vooraf had Guido er niet direct vertrouwen in: “Welke gek bedenkt het om in drie weken een speelfilm te maken?” Dan Paul, droogjes: “Nou ja, ik dus.” Samen met een geweldige cast en crew, meldt hij er met klem bij.

De meerwaarde van Ismaël en Robert behoeft geen uitleg. Met hen maakte Paul al Alles over niets en werd het idee voor de nieuwe speelfilm concreet. Guido speelde in de vorige film een kleine rol, nu vult hij een dienende rol in voor Paul en de regisseurs. “Een verademing”, vat hij het samen. “Vakmensen pur sang zijn het. Ismaël krijgt daarnaast de vrijheid om de manier van filmen te bepalen. Hij kan dat als geen ander; in beelddenken stijgt hij boven iedereen uit.”

Paul en regisseur Robert bespreken de volgende scène

Paul en regisseur Robert bespreken de volgende scène

Zangles
Natuurlijk ben ik benieuwd naar voorbeelden waaruit dat blijkt. Guido is resoluut: “Het eindshot, wacht maar af. Daarin zie je wat Ismaël kan.” Paul is het ermee eens. Voor Who is Alice is hij minder bezig met het filmwerk, maar des te meer met of – en hoe – de acteurs het script tot leven brengen. Tot grote tevredenheid: “Lee Brace, stand-up comedian in Engeland, denkt actief mee over het aandeel in al zijn scènes. Niet iedereen doet dat – en lang niet iedere acteur kán dat.”

“Omdat komedie een belangrijk onderdeel van de film is, is de timing van de grappen enorm belangrijk”, legt Paul uit. Guido: “Het is precisiewerk, bijna een soort zangles. Zelfs de toonhoogte en de intonatie bepalen of een grap aankomt.” De non-verbale communicatie is daarin ook cruciaal, iets waar regisseur Robert dan ook goed op let. Paul: “Hij is heel sterk in het zien en creëren van de juiste hoeveelheid drama per scène.”

Bek vol tanden
Dat de acteurs uit Engeland komen, is wat Guido betreft eerder een verrijking dan een beperking. “Mijn Engels kan vast nog beter, maar ik voel totaal geen taalbarrière. Tussen deze acteurs is het een ontzettend relaxte omgeving om in te werken. Gelukkig vinden de acteurs dat ook van elkaar en van ons, als Nederlandse crew.” Een ander voordeel kan de cabaretier ook niet onbenoemd laten: “Britten kunnen echt gortdroog zijn. Ik hou van Engelse humor.”

Paul en Guido zijn makkelijke praters, ook tijdens ons interview. Op de set daarentegen staan ze weleens met een bek vol tanden, geven ze toe. Paul: “Ik zie Guido geregeld glimmen achter de camera als een scène lukt.” Guido mompelt instemmend: “Ik heb bij meerdere scènes dat ik niet denk ‘Dit is goed’, maar ‘WAUW, dat we dit moment op camera hebben staan!’. Ik kan niet wachten om het terug te zien als de montage klaar is.”

Eerst bijslapen
En nu? Achterover zitten? Promotie maken voor Who is Alice of al voorzichtig nadenken over een nieuwe film? Paul haalt zijn schouders op. “Eerst bijslapen. En flink ook”, zegt hij. Aan promotie van deze film zijn ze nog nauwelijks toegekomen, laat staan nadenken over een eventuele nieuwe speelfilm. Hoewel ze genieten van het proces en nu al trots zijn op het resultaat, zijn er verder gelukkig niet al te ambitieuze doelen gesteld.

“Het is leuk als we quitte spelen”, zegt Paul nuchter over de investering die filmmaken met zich meebrengt. Een harde eis is het wat hem betreft niet, want het loopt toch zoals het loopt. Met tussendoor ruimte voor nieuwe ideeën. Guido: “Hier krijg ik zoveel energie van. Als het aan mij ligt, dan gaan we na Who is Alice iets nieuws maken.” Wat dat is? Dat wordt volgens Guido vanzelf duidelijk: “Ik heb in ieder geval al twee nieuwe script-ideeën bij Paul neergelegd.”

Interview: Jeroen Schalk
Beelden: Hans Tibben

Back to previous page