menu Who is Alice
Share

Veel groter dan vijftien vierkante meter is hun ruimte niet, op een filmlocatie in Helmond. Toch vinden alle koffers en tassen hun plek. Ze zitten bomvol met make-up en andere mooimakers. Het uitpakken is zo geregeld, snel en met precisie worden de spullen uitgestald en alle acteurs opgedirkt. Alles voor het complete plaatje.

Evelien Kieboom beheert een salon in Helmond en Linsey Sonnemans werkt op een kappersschool in Eindhoven. Allebei zijn ze visagiste en haarstyliste, nu op de set van Who is Alice. Naast smeersels en poedertjes zijn ze vooral druk in de weer met de cast, voor een vlugge babbel of een goed gesprek, – in vloeiend Engels uiteraard. Dat de acteurs internationaal bekend zijn, maakt voor de twee niets uit. Wat hen betreft is de cast en crew net één grote familie.

IMG_9643

Evelien en Linsey ontfermen zich over de hoofdrolspeelster.

Cold turkey
Met regisseur Robert van den Broek werkte Evelien al verschillende keren samen. “Daardoor ben ik via Robert bij de film betrokken geraakt”, zegt ze. Linsey kende ze toen nog niet. Bij aanvang van de draaidagen werden ze cold turkey naast elkaar gezet om samen de visagie en haarstyling te doen. “Er was versterking nodig”, gaat Evelien verder. “Zo kwam ik via-via bij Linsey uit. Nu voelt dit als een prima keuze voor ons allebei, want het lijkt alsof we al jaren samenwerken.”

Het verloopt inderdaad soepel, vindt ook Linsey: “Bij sommige scènes kunnen we al veel vooruit werken door bijvoorbeeld figuranten te poederen of de haren te doen. Evelien knikt en benoemt wat het werk zo uitdagend maakt: “Soms is het gewoon aanpoten. De dagen zijn lang. Als eerste starten we op de set en als laatste gaan we ook weer weg, omdat de acteurs ook afgeschminkt worden door ons. Vooral de ochtenden zijn hectisch en tussendoor, als er gefilmd wordt, moeten we scherp blijven, en make-up en het haar bijwerken. Gelukkig hebben we tijdens het wachten ook ontzettend veel plezier gehad met elkaar.”

5831f9ba283eff2a7474601f91baac1a

Het visagie-draaiboek, tot in detail uitgewerkt van scène tot scène.

Verslaafd aan groeien
Non-dualiteit is de rode draad van Who is Alice, maar vóór ze bij de film betrokken raakten, was dit voor Linsey en Evelien onbekend terrein. “Pas toen Robert me vroeg of ik mee wilde doen, vertelde hij me iets over non-dualiteit en over de vorige film Alles over niets. Daarvoor wist ik er allemaal niets van”, zegt Evelien nuchter. “Ik wist hiervoor ook niets van non-dualiteit”, vult Linsey aan. “En nu ik er wel iets van weet, zet het je op sommige momenten wel aan het denken.”

Ook in Evelien is er iets veranderd. “Door de verwijzingen naar non-dualiteit in de film, ben ik wel scherper naar de dingen gaan kijken. Het verhaal gaat over Alice die alsmaar wil groeien, ik herken hiervan dingen in mijn dagelijkse leven en leef nu bewuster in het moment.” Linsey knikt: “Ook ik herken me hierin dat ik alsmaar wil blijven groeien. Dat wil ik natuurlijk nog steeds, maar ik denk nu wel steeds vaker dat ik ook gewoon tevreden mag zijn met wat ik al heb.”

In de stoel bij de visagie ontstaan de beste gesprekken.

In de stoel bij de visagie ontstaan de beste gesprekken.

Andere gesprekken
Voor nu is dat tevreden zijn met een aandeel in de film, want het voelde totaal niet als ‘gewoon je werk doen’. In tegenstelling tot het filmen zijn de herinneringen gelukkig blijvend. “Je weet dat je dit straks heel erg gaat missen”, vatten Evelien en Linsey hun ervaringen samen. “Hoe de acteurs met ons omgingen, dat onthouden we zeker. Ze zijn heel sociaal en we hebben de acteurs in die paar weken ook écht leren kennen. We praatten over van alles en nog wat met elkaar.”

“Met Lee Brace en Ali Bastian bijvoorbeeld hebben we enorm gelachen, maar we zagen ook hun gevoelige kant, bijvoorbeeld als het over relaties of het thuisfront ging”, vervolgen ze. “En wat ons zeker bijblijft, is dat we vol hectiek aan de film begonnen op de eerste draaidag door een verdwenen sleutel. Grappig, later konden we erom lachen, want het was het tegenovergestelde vanwaar de film Who is Alice over gaat: rust en overgave…” Die rust is er nu, voor even. En na zestien loodzware draaidagen is dat meer dan verdiend.

Interview: Jeroen Schalk
Beelden: Hans Tibben

Back to previous page