menu Who is Alice
Share

“Moet dat nou echt?”, vraag ik. “Jazeker”, zegt Robert. “We zijn tenslotte beelddenkers.” Met frisse tegenzin zet ik de webcam aan voor het Skype-interview waar ik om vroeg. Ik staar naar de gezichten van regisseurs en Ismaël Lotz en Robert van den Broek. Een doordeweekse middag. Ze zitten er ontspannen bij, inmiddels een week na de hectische draaidagen in en rondom Helmond.

En toch… schijn bedriegt, al is het maar een beetje. Natuurlijk vinden ze het leuk om bezig te zijn met filmmaken, hun vak én passie. En ja, het is inspirerend om met gerenommeerde acteurs uit Engeland te werken. Maar volgens Robert is het ook ‘fucking topsport’. “Op de eerste draaidag komt het allemaal tegelijk binnen en moet het in één keer staan – en blijven lopen. Anders kunnen we niks.”

Foto: Ludwig Lotz

Ismaël aan het werk.

Hell of a job
Ismaël beaamt het met een zuinige lach. Prachtige scènes heeft hij op zijn camera vastgelegd, waarvan akte. Nog voor ik mijn eerste vraag gesteld heb, toont hij een gemonteerd stukje film met loepzuivere shots. Bergen zijn al verzet, maar het werk is verre van af. De montage wacht nog, vertelt Ismaël, gevolgd door een zucht. Robert valt hem bij: “Dat gaat genoeg tijd kosten. Onze geluidsman Linze Valk heeft dus ook een hell of a job. Hij gaat nu beginnen met geluidsmontage en filmmuziek componeren.”

“Gelukkig loopt de samenwerking ontzettend fijn”, relativeert hij. “Ismaël en ik voelen elkaar goed aan en willen allebei gewoon mooie dingen maken, dus aan een half woord hebben we al genoeg.” Ismaël zwijgt, waarschijnlijk om aan te geven dat hij er andersom hetzelfde over denkt. Het zijn vakidioten, dat merk je aan alles. Als ik vraag hoe ze bij het Alice-project betrokken zijn geraakt, dan laat het antwoord zich vrij makkelijk raden: via een eerdere film.

Alles over niets
Om precies te zijn: de voorganger van Who is Alice. En dat is Alles over niets, die uitkwam in 2013. Ook die film had non-dualiteit als leidraad. Robert: “Ismaël en ik voelden er afzonderlijk van elkaar al wat voor om iets met film en non-dualiteit te doen. Dit idee legden we destijds bij Paul Smit neer en samen met anderen werkten we dat uit en zetten we het op camera. Zo spontaan was het eigenlijk, ineens was daar Alles over niets.”

Net als die film, ontstond de huidige productie gewoon. Als filmmaker voelde Ismaël een internationale ambitie en financieel kwam er ook de ruimte om met dezelfde groep een nieuwe film te beginnen. Pats boem, was daar het script en draaischema voor Who is Alice. “De samenwerking voelt net zo vertrouwd als toen, toch wordt dit duidelijk een andere film”, verzekert Ismaël. Hoe anders? Dit is een internationale speelfilm die je niet in één genre kunt duwen. Ismaël: “Er zit veel komedie in, maar ook drama en wat thriller-elementen. Je hoeft niets met non-dualiteit te hebben om deze film toch leuk te vinden.

Robert tijdens de opnames in De Yoga Studio (Eindhoven).

Flink aanpoten
Vanzelfsprekend hebben de acteurs daar een enorm aandeel in. De cameraman en regisseur hebben dan ook geen enkele moeite om voor hen de loftrompet te steken. “Ali Bastian bijvoorbeeld”, begint Ismaël over de hoofdrolspeelster. “Die zet voor de camera een performance neer die ik nooit eerder heb gezien. Ze heeft ontzettend gebuffeld tijdens de draaidagen. Een harde werker is ze, want het is flink aanpoten als je in bijna iedere scène zit. En ondanks dat is Ali altijd geduldig en toegankelijk gebleven.”

Robert deelt het ontzag: “Ali werkt keihard. ’s Avonds als we nog wat gingen drinken, was ze er vaak niet bij. Dan was ze helemaal op van een dag presteren en wilde ze zich zo goed mogelijk voorbereiden op de nieuwe draaidag.” Ook over andere acteurs is hij dik tevreden: “Bijvoorbeeld hoe uitstekend David Fahm acteert. Een genot om naar te kijken. En ons kleine prinsesje natuurlijk”, zegt hij liefkozend over Summer Jade Webber, die de rol van Anna speelt. “In slechts een vingerknip wisselt ze van mens naar personage en andersom. Echt ontzettend knap.”

Zigeuners en zwervers
Ze moesten ervoor naar Londen, maar dan hebben ze ook wat. Ismaël, Robert, Paul en Guido Weijers hebben in de Engelse hoofdstad binnen enkele dagen alle acteurs gecast. Waar ze op geselecteerd hebben? “Gevoel”, zegt Ismaël beslist. Robert knikt bevestigend. “Als een acteur de ruimte inloopt, voel je al of-ie in de rol past. Zoiets kun je niet verwoorden.” In juli mag de crew nogmaals naar Londen om de laatste scènes te draaien.

De productie ademt professionaliteit, maar tussen de regels door hebben Ismaël en Robert er vooral plezier in. Herinneringen zijn er al genoeg en nog volop in de maak. “Drie weken lang zigeuner zijn in je eigen omgeving, om alles op camera vast te leggen, samen met de acteurs en de hele ploeg. Dat is echt geweldig. Letterlijk zwerver zijn, van set tot set”, zegt Robert. En Ismaël, lachend: “Ik moet vooral denken aan de gezelligheid; de gezamenlijke biertjes ’s avonds.”

20160507-IMG_5324

Ismaël filmt het publiek van de award-avond in theater De Lievekamp (Oss).

Wie is Alice?
“Dat bier, ja…”, gaat Robert verder. Hij kijkt er peinzend bij. “Dat is wel een rode draad tijdens deze productie hè?” Ze zeggen het met een knipoog, wetende dat ze al heel wat maanden werk in de film hebben gestopt. “Ik kijk er naar uit om in Londen te zijn voor de laatste scènes”, blikt Robert vooruit. “We hebben al afgesproken om alle acteurs daar te ontmoeten. Ook de acteurs die niet meer in een scène spelen. Een soort reünie wordt het, gewoon in een Londense pub.”

De eerste van vele reünies? Wie zal het zeggen. “De acteurs hebben ieder na het draaien van hun laatste scène met pijn in het hart afscheid genomen van de set. Er is door de film echt een warme groep ontstaan”, weet Ismaël. Robert: “Keith Ackerman, die de rol van John speelt, kwam tijdens de draaidagen naar me toe. Hij zei: ‘Ik hoop dat je er nooit achterkomt wie Alice is. Een deel 2 en 3 en zo verder zie ik wel zitten.’ Een leuk compliment natuurlijk en een treffende samenvatting van de productie. En eigenlijk hoop ik hetzelfde.”

Back to previous page